Küs müyüz, Hayat?

Hayata küsmüş bir insanı gözlerinden tanıyamazsınız, ya da yüzünden, veya konuşmasından ve mimiklerinden… Akılsız değildir asla hayata küsmüş bir insan, özdeyişe rağmen onu ayaklarından tanırsınız, aklı başında olmadığından değil fakat başına gelenler yüzünden. İstemsizce ilerlemesi gereken ayakları artık isteksizce ilerlemeye başlamışsa, bu bir insan hayata küsmüş demektir. “Hayat” denilen o “yolun ilerisinde bekleyen” artık  ayakların ilgisini çekmemeye başlar ve böylece yavaşlarlar. Belki hayata karşı soğukluk da büyüklerin dediği gibi ayaktan giriyordur ya da  ayakları ruhumuz yönetiyordur. Bu cümleden sonra ruhun kalpte, beyinde ya da başka yerlerde olduğunun bir önemi olduğunu düşünmeye başlarsanız eğer, vakit harcar ve asıl noktayı gözlerden kaçırırsınız: ruh ayaktan doğru çıkmaya başlar. 

Ayaklarınıza iyi bakın.

Yalnızlık

Kalorifer peteklerinden "Artık soğuyoruz!" nidası ile gelen çıtırtılar, sokakta kalmış ve sokağı evi benimsemiş köpekler ile evde kalmış ve evi hayatı benimsemiş insanlarla dolu bir gecede, varsa eğer dört duvarımızın bir camı, o camdan dışarı bakıp göremediğimiz ama hissettiğimiz yalnızlığımızın bize hırlayışlarını gözardı etmemizin sebebi biz miyiz yoksa evimizden yana yaptığımız tercihin yanlışlığı mı?

Kapılar

Hiçbir kapının tamamen kapanmadığını görmenin insana bahşettiği o umudun yıkıcılığının bazen hiçbir acının açtığı yaraya benzemiyor oluşu öyle bir buhrana sürükleyebiliyor ki... Tünelin sonunda görünen ışığa varma ümidini yitirmeden ilerlerken o küçük umutla yitip gitmek mi daha akıl kârı, yoksa herşeyin ayırdına varmış tam bir bilinç içindeyken tükenmek mi daha avantajlı ruh için, sorgulamak gerekir.

Yanılsamalara yenilmek mi daha erdemli yoksa gerçeklere mi? Ufacık bir aralığı olan kapıya yöneliriz ardında aydınlığı görmeyi bekleyerek ama kendimizi kandırdığımızın farkındalığıyla o küçük kapı aralığından geçerek başka bir kapıya ulaşırız. Ardına kadar açık veya tamamen kapalı kapılar değil de yine ufacık aralıklar bekler hep bizi. Bilinci yerinde bilinçsizce kumar oynayan insanlar olarak yaşayıp gidiyoruz. Yuvarlanıp gitmiyoruz hiçbirimiz, dimdik ayakta fakat ellerimizde soru işareti el fenerlerimizle iz sürüyoruz.

Hükümranlık Kısa Yolu - Ctrl Alt Zzz

İnsanoğlu kendi zaaflarını ürettikleriyle kapamaya, bu şekilde ezikliğini kendine UNUTTURMAYA mı çalışıyor? Televizyon örneğin... Bozulduğunda sert darbelerle kendine geliveren TV, yine sert bir darbeyle kendinden geçen insanoğlunun aşağılık kompleksinin bir tezahürü olabilir mi?

En bireysel anlamda milyonlarca yıldan sonra hala "aciziz". Ben bozar, ben düzeltirim mantığını parmaklarımıza öyle bir ezberlettik ki geri al tuşları parmaklarımızdan yayılan hataları düzeltmek için itaatkar bir sabitlikle emrimizi bekler oldular. "Kendini kandırma kısa yolları"na hükmederken dudaklarını gerip tatmin olan insan,

uyu...